Thursday 26 April 2012

Όσα μας λείψανε, λείψανα γίνανε, ν'αγιάζουν της ζωής την αφθονία.....
Μην με κλειδώνεις.....

Πάει τόσος καιρός να το ακούσω...Επ' ευκαιρία λοιπόν σας το παραθέτω πιο κάτω...
Καλή Ακρόαση!

........Ήμουνα πάντα αλλού , στο χρόνο του απρόσμενου καιρού  που θες κ δεν αντέχεις. Έλα, μην έρχεσαι, κι ας μη σε δω ποτέ, κι ας είσαι όσα θέλω κι όσα έχεις...Μη με κλειδώνεις...Όσα μας λείψανε,
λείψανα γίνανε, ν'αγιάζουν της ζωής την αφθονία.....Έλα όπως έρχεσαι, προσωρινή αθανασία.......






Σας Ευχαριστώ,
Ο Ρεαλισμός σε όλο του το Μεγαλείο

Sunday 22 April 2012

Μην τα παίρνεις όλα σοβαρά, βάρυνε η ζωή μας με πολλά....

...πράγματά χρηστά που χρόνια κουβαλάμε...Ψάχνεις νόημα να βρεις και όταν το βρεις απορείς, πόσο γρήγορα ξεβάφει και τι μένει τελικά...Άραξε σε ήρεμα νερά, άδειασε απ' το νου τα περιττά κι έτσι νιώσε απλά το χρόνο να κυλάει.....


Βαρέθηκα να ακούω την τελευταί φράση τις τελευτέες ημέρες!!!
Καλημέρα σας φίλοι μου...Πρωινό Κυριακής και εγώ στην διαδικασία ανάρρωσης...

Ένα πίμπιιιιι (άου) από τον Δρ., prescription medicine, κρεβατάκι και ήρεμο μυαλό! Γιατί αλλιώς κούνια που μας κούναγε, θα συνεχίσει να μας κυνηγά η Αγχωτική Γαστρίτιδα...Έτσι είπε ο Γιατρός, τι να πω και εγώ...

Προφανώς έχω βαρυφορτώσει το μυαλουδάκι μου τον τελευταίο καιρό και μπουμμμμ...Στομάχι και νους δεν σηκώνει άλλο τέτοια βάρη...Μάλιστα Γιατρέ, ηρεμία και κρεβάτι (και σκέφτηκα εγώ μέσα σου, Εντάξει βρήκες τον άνθρωπο που θα αποβάλει το άγχος, helloooooo παρθενάκι είναι, δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω, άρα και σκέψεις, άρα και ανάλυση, άρα και άγχος και άρα.................ααααααααααααααααααααααααααααααα).





Και φυσικά το πιο σημαντικό, ένας φίλος μου λαίει να εφαρμόσω το εξής:


Καλή σας ημέρα...

Σας Ευχαριστώ,
Ο Ρεαλισμός σε όλο του το Μεγαλείο

Wednesday 18 April 2012

R.Ι.P - Δημήτρη Μητροπάνο
17/ 04/ 2012
Τόσα δίνω...πόσα θες...

......Εσύ μας αναζητούσες στην Σαλονίκη ξημερώματα τον κοίταξε μουδιασμένο η Ρόζα...Eμείς σε καμαρώναμε όταν έκανες μια στάση εδώ να βγεις στο δρόμο να χορέψεις ένα ζεϊμπέκικο, όλοι μας αναρωτηθήκαμε πως η ανάγκη γίνεται ιστορία και ανατριχιάζαμε με τα λαδάδικα...Eσένα όμως και ο θάνατος σου φαίνεται γιορτή...Αλλά η ζωή παίζει Περίεργο Παιχνίδι, γλύτωσες απ' τον καραμένο καρκίνο και έφυγες από καρδιά..Πάντα Γελαστός, πάντα γελαστός, πάντα γελαστός και Γελασμένος...Γι' αυτό Δώστε μου Φωτιά να του ανάψω ενα κεράκι...Γιατί ΑΛΙΜΟΝΟ μου αν το ξεχάσω...Έφυγε ο τελευταίος......

Διακοπές τέλος, επιστροφή στο γραφείο...Με την πιο δυσάρεστη είδηση να ηχεί στα αυτιά μας από χθες το πρωί στις 08:30π.μ...Έφυγε λένε ο Μεγάλος Δημήτρης Μητροπάνος...

Τι να πει κανείς....

Αντίο Μεγάλε, θα είσαι πάντα στις καρδιές μας...Τα τραγούδια σου θα συνεχίζουν να μας συντροφεύουν οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας όπως γινόταν τόσα χρόνια...

Αιωνία σου η μνήμη!!!

Καλό σου ταξίδι!!!!



Η ελπίδα μας χαμένη και η μοίρα μας γραμμένη, στου διαβόλου το κιτάπι να του βγει το μάτι.....



Rest in Peace!!!

Σας Ευχαριστώ,
Ο Ρεαλισμός σε όλο του το Μεγαλείο

Wednesday 11 April 2012

 Αγαπάμε το άγνωστο, ερωτευόμαστε το περαστικό και πληγώνουμε το δεδομένο.....

Αυτά ήταν τα λόγια που έγραψε ένας φίλος στην κατάσταση του στο Φατσοβιβλίο...
Καλή ημέρα σε όλους...

Και αναρωτιέμαι για την ορθότητα και ακρίβεια του...Θα αναφερθώ μόνο στο 3ο σημείο το οποίο είναι και το πιο σημαντικό κατ' εμένα...

"Πληγώνουμε το Δεδομένο..."
Αλήθεια τι είναι δεδομένο ή μάλλον τι θεωρούμε δεδομένο? ...Μ' είχες πάντα δεδομένο,
τι άλλο πια να περιμένω, έγραψε ο αγαπημένος Γιώργος Θεοφάνους...


Δεδομένο: Κάτι που θεωρούμε πως αναμφισβήτητα μας ανήκει. Αυτό μπορεί να συνίσταται είτε σε φιλικό είτε σε ερωτικό επίπεδο.

Έίμαι σίγουρη πως την στιγμή αυτή οι περισσότεροι από εσάς θα σκέφτεστε κάποια παρόμοια δική σας κατάσταση. Δεν θα αρνηθώ πως ίσως και εγώ το έχω βιώσει αυτό. Έχουμε δίπλα μας τους ανθρώπους μας, και όμως ορισμένες φορές, έχοντας τους δεδομένο ξεχνούμε πως πρέπει να τους σεβόμαστε και να τους δείχνουμε την αγαπή μας κάθε μέρα. Να ξεκαθαρίσω πως η ρεαλιστική αναφορά που γίνεται στο πόστ αυτό δεν έχει ουδεμία σχέση ή οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις.....

Έτσι λοιπόν...Οι αληθινές σχέσεις, και αναφέρομαι μόνο στις φιλικές στο συγκεκριμένο πόστ, θεωρώ  ότι βασίζονται στην ειλικρίνεια, την αλληλοκατανόηση και τον σεβασμό. Όταν έστω και μια από τις συγκεκριμένες αξίες αψηφείται, τότε η σχέση φθείρεται. Δεν πρέπει να ξεχνούμε πως το Δεδομένο είναι εδώ για εμάς (φαντάζομαι χρόνια και χρόνια) για να χαρεί με την επιτυχία μας, για να κλάψει μαζί μας σε δύσκολες καταστάσεις, για να μας κρατήσει το χέρι όπου και όπως το χρειαζόμαστε, για να γνωρίζει το παραμικρό που συμβαίνει στην ζωή μας (από απλό ενδιαφέρον!!!)....Απλά και μόνο να σταθεί εκεί για εμάς...Γιατί η σχέση με το Δεδομένο πρέπει να στηρίζεται στην κατανόηση, την αλληλοκατανόηση και τον Σεβασμό.

Ο Σεβασμός σε μια σχέση κατά την δική μου ταπεινή άποψη είναι η πιο σημαντική αξία. Ίσως κάποιοι από εσάς διαβάζοντας το πόστ να διαφωνείτε έχοντας την άποψη πως η ειλικρίνεια είναι το παν. Δεν διαφωνώ, μόνο να διευκρινίσω πως όλα είναι αλληλένδετα. Διότι πολύ απλά εάν σε μία σχέση, σε μια σχέση με το δικό σου Δεδομένο δεν εφαρμόζεται τίποτα από τα πιο πάνω και απλά προσπερνάς γεγονότα και καταστάσεις, αφήνοντας τα για μια μικρή αναφορά πιο μετά, πάντα κατά την δική μου ρεαλιστική άποψη, σημαίνει πως ΔΕΝ υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ προς το πρόσωπο του συγκεκριμένου ατόμου και/ή δεδομένου. Έχοντας την άποψη λοιπόν πως είναι αλληλένδετα, όταν και αφού δεν υπάρχει κανένας σεβασμός, οδηγούμαι στο συμπέρασμα πως η σχέση δεν είναι διόλου ειλικρινές, ενώ για ποιά αλληλοκατανόηση να αναφερθώ...

Το ζητούμενο είναι οι σχέσεις τέτοιας φύσεως να μην παραμελούνται για να αποφευχθεί το σύνηθες πλέον φαινόμενο του Δεδομένου.  Το αυτάκι μου έχει ακούσει διάφορα τελευτέως επί τούτου, για διάφορους ανθρώπους, φιλίες και καταστάσεις, που ενώ μετρούσαν χρόνια και χρόνια είχαν αρνητική κατάληξη. Και πραγματικά δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Στην τελική γιατί στ' αλήθεια συμβαίνει? Αλλάζουν οι άνθρωποι μεγαλώνοντας, οι χαρακτήρες μήπως? Όχι! Ίσως έτσι να ήταν πάντα, απλά ο καθένας βιώνοντας τα δικά του, αλλάζει τον τρόπο που χειρίζεται τις καταστάσεις. Τι γίνεται όμως με τα συναισθήματα? Γιατί αυτά δεν παύουν να υπάρχουν - Δυστυχώς δεν έχουμε  κουμπάκι να κλειδώσουμε και/ή να παγιδεύσουμε τα συναισθήματα μας. Ίσως με την κατάλληλη σωστή διαχείρηση των συναισθημάτων και όχι την πάταξη αυτών, ίσως (και τονίζω το ίσως) υπάρξει και η κατανόηση, η επεξεργασία, η ειλικρίνεια και ο τόσο περιζήτητος πλέον ΣΕΒΑΣΜΟΣ!!!


.....Θα 'ταν καλύτερα θαρρώ να βασιστούμε στον καιρό, που όλα τα σβήνει απαλά κι αγάλι αγάλι, κι αν ξεχαστούν καμιά φορά τα λόγια εκείνα τα βαριά, ίσως αγάπη μου να σμίξουμε και πάλι...Μα τώρα και προς το παρόν ανήκει πια στο παρελθόν...Θα' ταν καλύτερα θαρρώ, να βασιστούμε στον καιρό, που όλα τα σβήνει απαλά κι αγάλι αγάλι.....
Σας Ευχαριστώ,
Ο Ρεαλισμός σε όλο του το Μεγαλείο

Tuesday 10 April 2012

ΑΡΩΜΑ.....

Πρωινό Τρίτης...

Ένα από τα αγαπημένα μου καινούρια τραγούδια από την Ελευθερία Αρβανιτάκη...

Τα πρόσωπα που αγάπησες, τα δάκρυα που δάκρυσες, τα γέλια σου που γέλασες...Τώρα δεν έχω τίποτα να σε θυμίζει πια.....
Enjoy!!!



Ποιό μακρινό ταξίδι σε καλεί...Καλή ακρόαση...
Να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς όπως εγώ....


Σας Ευχαριστώ,
Ο Ρεαλισμός σε όλο του το Μεγαλείο

Monday 9 April 2012

Ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να' ρθει...
Γειά σας φίλοι μου...
Η εβδομάδα των Παθών είναι αυτή που διανύουμε από σήμερα, Μεγάλη Εβδομάδα λοιπόν. Ας ελπίσουμε ότι αυτές οι μέρες, οι μέρες σεμνότητας, σοβαρότητας και ανθρωπιάς θα βοηθήσει κάποιους ανθρώπους να σκεφτούν, να αναλογιστούν τις πράξεις τους, να βοηθήσουν εκείνους που τους έχουν ανάγκη και να είναι δίπλα στους δικούς τους ανθρώπους...

Το σημερινό πόστ αφορά σκέψεις πολλών χρόνων, σκέψεις που τελικά δεν οδήγησαν πουθενά...Και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, βλέπω να διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μου (και στα αυτάκια μου) ακριβώς ίδιο σκηνικό...Αλήθεια, τι γίνεται όταν αποφεύγεις να συζητήσεις τα αυτονόητα μόνο και μόνο γιατί φοβάσαι το αποτέλεσμα της συζήτησης? Αλήθεια, γιατί στην τελική πάντα φοβόμαστε για τα χειρότερα? Θα μου πείτε και καλά κάνουμε, "φυλάγουμε τα ρούχα μας να' χουμε τα μισά", κάτι τέτοια δεν λένε? Η πιο σημαντική αξία του ανθρώπου όμως χάνεται...Η ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ...

Ίσως αυτό είναι η τρίτη κατάσταση που έχω μπροστά μου (θα μου πεις πως υπάρχουν και άλλα τόσα βέβαια). Γιατί στην προσπάθεια σου να μην χάσεις κάποιον/κάποιαν, απλά συμβιβάζεσαι με τις υπάρχουσες καταστάσεις? Αφού ζητάς και θέλεις να πας στο επόμενο stage, γιατί τόσος φόβος, τόσοι ενδιασμοί? Γιατί να συμβιβαστείς με 1 κατάσταση που δεν σε ικανοποιεί και να μην είσαι ειλικρινής με το πρόσωπο απέναντι σου? Φυσικά έχοντας επίγνωση του τι γίνεται, να σημειώσω πως ούτε ο μεν ούτε ο δε είναι ειλικρινής. Ενώ ίσως να υπάρχει εκείνο το πράσινο φως (άπειρες συζητήσεις έγιναν περί τούτου του πράσινου φωτός), η κατάσταση στάσιμη. Απλά είναι αδύνατο να συμβιβάζεσαι με καταστάσεις μόνο και μόνο γιατί φοβάσαι πως αν είσαι ειλικρινής θα χάσεις τον άνθρωπο (φιλικό πρόσωπο) που έχεις μπροστά σου είτε γιατί it's not the right timing. There is not right timing σε τέτοιες καταστάσεις!!! - Και το πιο σημαντικό σ' όλο αυτό είναι η ειλικρίνεια...Επειδή είναι χειρότερο να περιμένεις, να πιάνεσαι από αυτές τις μικρές στιγμές που θα σου δώσουν δύναμη, χαρά, είναι χειρότερο να κρύβεσαι πίσω από το δακτυλάκι και να ανυπομονείς για το επόμενο συμβάν που θα σου δώσει 1 χαμόγελο, 1 φράση να πιαστείς και να χαρείς....Γιατί απλά είναι κριμά να μείνεις με την απορία για το τι θα μπορούσε να γίνει αν είχες μιλήσει ξεκάθαρα...Όσο για τις αποστάσεις, ίσως φθείρουν τις σχέσεις ναι...Αλλά άμα θέλεις (και θέλει) όλα μπορούν και να γίνουν. Γιατί απλά ενώ είμαι supporter της ανδρικής - γυναικείας φιλίας και στην δική σας περίπτωση λυπάμαι αλλά αυτή η διαχωριστική γραμμή έχει μείνει πίσω κατα πολύ. Μικρή μου αγαπημένη, η Ειλικρίνεια είναι το παν. Μην μένεις με την απορία, act, speak woman!

Και ενώ απλά περιμένεις την ευτυχία, είναι μπροστά σου, κάνε κάτι...Το πράσινο φωτάκι το' χεις, δεν έχεις να χάσεις κάτι παρ;a μόνο να κερδίσεις...Χειρότερο είναι να ζεις με την αγωνία και την ελπίδα (real fact, true statement!!!)...Μόνο έτσι θα είσαι στ' αλήθεια ευτυχισμένη! Τώρα θα μου πεις...Η ευτυχία είναι γραφτό, η ευτυχία είναι αυτό, που περιμένουμε να 'ρθεί, η ευτυχία είναι αυτό, που περιμένουμε να 'ρθεί...

Κάποτε είπε ο Καλός μας Άνθρωπος, "...Έπρεπε να γεράσω αγόρι μου για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά Ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια. Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν. Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις και εσύ όσο μεγαλώνεις", Θανάσης Βέγγος. Καλά λόγια, από τον Kαλό μας άνθρωπο...



.....Eδώ χάθηκε κάποτε του μύθου η κλωστή.....Μα κάτι ζωντανούς μας κρατά, κι' είναι μόνο ένα βήμα, ένα βήμα πιο πέρα...Άσε 1 φως ανοικτό.....

Σας Ευχαριστώ,
Ο Ρεαλισμός σε όλο του το Μεγαλείο


Friday 6 April 2012

Δε θα μιλήσω, δε θα λυγίσω
Ό,τι συμβαίνει θα το αντιμετωπίσω......



Επιτέλους Παρασκευή!!! Και έχω τόσα πολλά να κάνω (ως συνήθως!)...

Καλή Ακρόαση και...

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ

.......
Καίιτι μας έμεινε,μας έμεινε μια λύπη στα ποτήρια
Άς πιούμε απότομα, τα χάδια, τις συγγνώμες, τα χατήρια
Και τι μας έμεινε δυό λόγια τυπικά και χαλασμένα
Ποιός το περίμενε, μια πίκρα και για μένα και για σένα
αυτο μας έμεινε...


Δε θα μιλήσω,δε θα λυγίσω
Πονάει τόσο ό,τι αφήνεις πίσω
Και λέω απόψε να σου ζητήσω
Να μην σκοτώσουμε τον ήχο της σιωπής
Αυτό το αντίο πού σκοπέυεις να μου πείς.......




Σας Ευχαριστώ,
Ο Ρεαλισμός σε όλο του το Μεγαλείο





Thursday 5 April 2012

Diana Vreeland
The only real elegance is in the mind; if you’ve got that, the rest really comes from it...


Diana Vreeland


Diana Vreeland (Ιούλιος 29, 1903, Παρίσι, Γαλλία– Αύγουστος 22, 1989, Νέα Υόρκη). 

Η Diana Vreeland θεωρείται η σπουδαιότερη συντάκτης και χρονογράφος στον τομέα της Μόδας. Έχει εργαστεί για περιοδικά μόδας, συγκεκριμένα, για το Harper's Bazaar, το Vogue και το Costume Institute of the Metropolitan Museum of Art. Έχει πάρει τον τίτλο της "International Best Dressed List Hall of Fame" το 1965.
  
 Harper's Bazaar 1937-1962

 Η καρριέρα της ξεκίνησε το 1937 ως αρθρογράφος Μόδας στο Harper's Bazaar. Το 1937 η Οικογένεια Vreelands μετακόμισε από το Λονδίνο στην Νέα Υόρκη. Η Carmel Snow, συντάκτης του Harper's Bazaar, εντυπωσιάστηκε  με τις στυλιστικές απόψεις της Vreeland και της ζήτησε να δουλέψει στο Περιοδικό. Η στήλη της ονομαζόταν "Why Don't You?". Η Diana Vreeland θεωρούσε πως δεν υπάρχεi τίποτα πιο σημαντικό από την Μόδα και αναγνωρίστικε ως η Κυρία που παίρνει την Μόδα πολύ στα σοβαρά (She was noted for taking fashion seriously). Αξιοσημείωτο θεωρείται το σχόλιο που έκανε στα 1946, λέγοντας πως το Μαγιό Μπικίνι θεωρείται το πιο σημαντικό αντικείμενο από τότε που η ατομική βόμβα ήταν στο προσκήνιο( "[T]he bikini is the most important thing since the atom bomb").

Στην συνέχεια, η Diana Vreeland πήρε την θέση της Fashion Editor για το περιοδικό. Ο Richard Avedon, συνεργάτης της στο περιοδικό, όταν αυτή άφησε την τελευταία της πνοή είπε "Ήταν και παραμένει ένα πρόσωπο με ισχυρή επίδραση στον τομέα του fashion editor".
Ακόμη και όταν το 1960, όταν εκλέγηκε πρόεδρος των ΗΠΑ ο Τζων Κέννεντυ, η Diana έδινε στυλιστικές συμβουλές στην πρώτη Κυρία, Jacqueline Kennedy (Τζάκκη Κκένεντυ), ενώ την είχε φέρει σε επαφή και με τον Σχεδιαστή Μόδας Oleg Cassini.

Vogue 1963-1971 και το Μetropolitan Museum of Art


Σύμφωνα με διάφορες πηγές, το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία της με το Vogue. Διετέλεσε η κύρια συντάκτης μέχρι και το 1971. Το 1984, η Vreeland εξήγησε πως έβλεπε τα διάφορα Περιοδικά Μόδας;

"What these magazines gave was a point of view. Most people haven't got a point of view; they need to have it given to them-and what's more, they expect it from you. [...][I]t must have been 1966 or '67. I published this big fashion slogan: This is the year of do it yourself. [...][E]very store in the country telephoned to say, 'Look, you have to tell people. No one wants to do it themselves-they want direction and to follow a leader!'"

Μετά την απόλυση της από το Vogue, διετέλεσε Σύμβουλος στο Costume Institute of the Metropolitan Museum of Art της Νέας Υόρκης το 1971. Μέχρι το 1984, είχε διοργανώσει 12 Εκθέσεις. Ο Καλλιτέχνης Greer Lankton δημιούργησε ένα life size portrait doll της Vreeland και το οποίο εκτίθεται στο Μουσείο.

Τελευταία Χρόνια

Το 1984, η Vreeland έγραψε την Αυτοβιογραφία της, D.V. Πέθανε σε ηλικία 86 χρόνων το 1989.

 Τώρα θα αναρωτιέσται γιατί η πιο πάνω αναφορά σήμερα. Λοιπόν, να σας πω φίλοι μου ότι έχω και εγώ το κολληματάκι μου με την Μόδα. Και δεν εννοώ μόνο την αγορά των Υλικών Αγαθών, αλλά αυτό που με ενδιαφέρει είναι ο συνδυασμός  που πρέπει να γίνεται στην Μόδα. Το χειρότερο μου είναι το κλασσικό Fashion Crime! Είναι να έχεις το ΣΤΥΛ ρε παιδί μου και να κόβει το ματτάκι σου!!!  Αυτά προς το παρόν...Ίσως στο μέλλον να ξεκινήσω να γράφω και μια στήλη σχετικά με την Μόδα (πάντα μετριόφρων, αλλά αφού περνά μου ρε εσύ, το' χω πως το λένε...!)

Και η συμβουλή της Ημέρας:

Η Κομψότητα είναι έμφυτη. Δεν έχει να κάνει με το πόσο καλοντυμένος είσαι. Η κομψότητα είναι δικαίωμα επιλογής και προτίμησης"... "Elegance is innate. It has nothing to do with being well dressed. Elegance is refusal..." -


Σας Ευχαριστώ,
Ο Ρεαλισμός σε Όλο του το Μεγαλείο



Wednesday 4 April 2012

AHK AHK και πάλι ΑΗΚ

Καλημερούδια αγαπητοί μου. Βρισκόμαστε κιόλας στα μέσα της εβδομάδας, Τετάρτη σήμερα...και μέρα χωρίς ρεύμα!

Ξυπνώ που λέτε το πρωί, ανάβω το table lamp για να ετοιμαστώ για την δουλειά, μάταια όμως...Τι στο καλό, απόρησα.  Η 1η μου σκέψη φυσικά ήταν, "Αμάναμου, πως θα περάσω τα μαλλιά μου με το πιστολάκι για να πάω δουλειά?". Εε είναι και αυτό ένα issue (αα ρε προβλήματα που έχει ο κόσμος θα μου πεις)!... Ανάβουμε τον κεντρικό διακόπτη, τίποτα. Κάπου εκεί ακούμε από το Κανάλι 6 (στο τηλέφωνο) ότι υπάρχει Παγκύπρια Διακοπή Ρεύματος λόγω βλάβης που προκλήθηκε στην Δεκέλεια. Αυτά είναι...Αναμένουμε λοιπόν...

Επιστροφή στα δικά μας λοιπόν και κάποιες σκέψεις...Ρε πως περνά ο καιρός...Πότε ήταν Χριστούγεννα (με τις ανατροπές και τα ωραία του!) πότε ήρθε το Πάσχα...Η επόμενη εβδομάδα είναι η Μεγάλη Εβδομάδα...Τουλάχιστον το θετικό είναι η άδεια της Μεγάλης Παρασκευής!

Ενώ γράφω, το μυαλό μου σκέφτεται και σκέφτεται...όντως πως περνά ο καιρός...Πότε ήταν που σπούδαζες, πότε έκανες έτσι, πότε πήγες εκεί...Είναι κιόλας ενάμιση χρόνος τώρα που έχω μείνει μόνιμα Κύπρο...Πότε ήταν που διάβαζα εντατικά για το πανεπιστήμιο, πότε ήταν που πακκέτταρα τα personal belongings μου για την περιβόητη επιστροφή στο Νησί. Κι όμως τόσες πολλές αλλαγές, τόσες πολλές ανατροπές. Καινούρια ζωή, living and routine...

Και κάπου εδώ το nescafe ετέλειωσε, άρα και το internet surfing και το bloggggiinnnggg................

Καλά να είμαστε, την υγειά μας να έχουμε και ίσως τελικά όλα γίνονται για κάποιο λόγο! Το μόνο σίγουρο είναι πως η ΖΩΗ παίζει πολλά παιχνίδια...και “Γιατί το πλήθος είναι, εκτός των άλλων, ένα κινούμενο μυστικό”...και επειδή "Η ζωή φέρνει τόσες ανατροπές, που ακόμα και οι πιο αθώες επιθυμίες σου μπορεί να σου φανούν έγκλημα”, γράφει στην "Τυφλή Ακτή" ο Κάρλος Μαρία Ντομίνγκες...

Και αφού η Ευρυδίκη είναι 1 από τις αγαπημένες μου ερμηνεύτριες, απολαύστε την http://www.youtube.com/watch?v=6jESgCQmA9A&feature=related !!!

Κάποιες σκέψεις...
http://www.youtube.com/watch?v=euI7asr9SgY&feature=related "...Σαν παλιές μουσικές...για ζωή να μιλάς και 'γω να σωπαίνω'..."

Σας Ευχαριστώ,
Ο Ρεαλισμός σε όλο του το Μεγαλείο

Monday 2 April 2012

Παλιά φωτογραφία.....

Στην άδεια παραλία...Σιωπή.....
Φωτογραφίες από το παρελθόν, στιγμές παγωμένες στο χρόνο...
Μας θυμίζουν όσα ζήσαμε, όσα ήμασταν, όσα δεν μπορούμε να έχουμε πια...

http://www.youtube.com/watch?v=fDH3sN0saN8&feature=related

Πρέπει να επιλέγεις τι παίρνεις μαζί σου, ό,τι σε κάνει ευτυχισμένο (η).

Ίσως τελικά έτσι είναι...

Οι άνθρωποι πάντα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο, αλλά κανείς δεν προσπαθεί να βελτιώσει τον εαυτό του. Όλοι νομίζουν ότι ο διπλανός τους έχει το πρόβλημα και προτιμούν να βελτιώσουν αυτόν.  Αλλά ακόμα κι αν θελήσεις να αλλάξεις, πόσο εύκολο είναι να πας κόντρα στη δύναμη της συνήθειας;

Οι καυγάδες δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου προβλήματος, είναι ο τρόπος που έχετε βρει για να επικοινωνείτε. Οι καυγάδες είναι η βαλβίδα που απελευθερώνει την ένταση! Αυτό που ψάχνουμε, είναι τι την δημιουργεί. Εσύ (Ράνια) δεν εμπιστεύεσαι την Λίλα, και εσύ (Λίλα) δεν εμπιστεύεσαι την Ράνια έτσι όπως είναι. Εσύ (Λίλα) δεν αποδέχεσαι την Ράνια ότι δεν μπορεί να εξωτερικεύσει τα συναισθήματα της. Άν ήσασταν 2 μηχανές, εσύ παράγεις 200 γραμμάρια αγάπης, και εσύ παράγεις 60 γραμμάρια αγάπης. Όσο και να προσπαθήσει ποτέ δεν θα μπορεί να γίνει τόσο καλή φίλη όσο εσύ, ενώ μέχρι να αποδεχτείς ότι πάντοτε θα την αγαπάς περισσότερο, δεν θα μπορέσεις να είσαι ευτυχισμένη μαζί της.


Dedicated
http://www.youtube.com/watch?feature=endscreen&v=x2Ng69sWCnk&NR=1

Μπορούμε πραγματικά να αλλάξουμε? Και να τα βάλουμε με την δύναμη της συνήθειας? Υπάρχουν και μερικοί που δεν θέλουν να αλλάξουν γιατί βρήκαν την συνήθεια που τους κάνει ευτυχισμένους....ΑΛΛΑ ΑΝ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ! Γιατί ο άνθρωπος που ψάχνουμε όλοι μας, είναι εκείνος που θα μας αγαπήσει όπως είμαστε...

Καμιά φορά η πόρτα της ντουλάπας ανοίγει από μόνη της...και τότε...όλα όσα τόσο καιρό κρύβαμε από τον εαυτό μας πέφτουν όλα μαζί πάνω μας...και αναγκαζόμαστε να τα δούμε...
http://www.youtube.com/watch?NR=1&feature=endscreen&v=D9Ur2fFR8zQ
Σας Ευχαριστώ,
Ο Ρεαλισμός σε όλο του το Μεγαλείο