Αγαπάμε το άγνωστο, ερωτευόμαστε το περαστικό και πληγώνουμε το δεδομένο.....

Αυτά ήταν τα λόγια που έγραψε ένας φίλος στην κατάσταση του στο Φατσοβιβλίο...
Καλή ημέρα σε όλους...

Και αναρωτιέμαι για την ορθότητα και ακρίβεια του...Θα αναφερθώ μόνο στο 3ο σημείο το οποίο είναι και το πιο σημαντικό κατ' εμένα...

"Πληγώνουμε το Δεδομένο..."
Αλήθεια τι είναι δεδομένο ή μάλλον τι θεωρούμε δεδομένο? ...Μ' είχες πάντα δεδομένο,
τι άλλο πια να περιμένω, έγραψε ο αγαπημένος Γιώργος Θεοφάνους...

Δεδομένο: Κάτι που θεωρούμε πως αναμφισβήτητα μας ανήκει. Αυτό μπορεί να συνίσταται είτε σε φιλικό είτε σε ερωτικό επίπεδο.

Έίμαι σίγουρη πως την στιγμή αυτή οι περισσότεροι από εσάς θα σκέφτεστε κάποια παρόμοια δική σας κατάσταση. Δεν θα αρνηθώ πως ίσως και εγώ το έχω βιώσει αυτό. Έχουμε δίπλα μας τους ανθρώπους μας, και όμως ορισμένες φορές, έχοντας τους δεδομένο ξεχνούμε πως πρέπει να τους σεβόμαστε και να τους δείχνουμε την αγαπή μας κάθε μέρα. Να ξεκαθαρίσω πως η ρεαλιστική αναφορά που γίνεται στο πόστ αυτό δεν έχει ουδεμία σχέση ή οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις.....

Έτσι λοιπόν...Οι αληθινές σχέσεις, και αναφέρομαι μόνο στις φιλικές στο συγκεκριμένο πόστ, θεωρώ  ότι βασίζονται στην ειλικρίνεια, την αλληλοκατανόηση και τον σεβασμό. Όταν έστω και μια από τις συγκεκριμένες αξίες αψηφείται, τότε η σχέση φθείρεται. Δεν πρέπει να ξεχνούμε πως το Δεδομένο είναι εδώ για εμάς (φαντάζομαι χρόνια και χρόνια) για να χαρεί με την επιτυχία μας, για να κλάψει μαζί μας σε δύσκολες καταστάσεις, για να μας κρατήσει το χέρι όπου και όπως το χρειαζόμαστε, για να γνωρίζει το παραμικρό που συμβαίνει στην ζωή μας (από απλό ενδιαφέρον!!!)....Απλά και μόνο να σταθεί εκεί για εμάς...Γιατί η σχέση με το Δεδομένο πρέπει να στηρίζεται στην κατανόηση, την αλληλοκατανόηση και τον Σεβασμό.

Ο Σεβασμός σε μια σχέση κατά την δική μου ταπεινή άποψη είναι η πιο σημαντική αξία. Ίσως κάποιοι από εσάς διαβάζοντας το πόστ να διαφωνείτε έχοντας την άποψη πως η ειλικρίνεια είναι το παν. Δεν διαφωνώ, μόνο να διευκρινίσω πως όλα είναι αλληλένδετα. Διότι πολύ απλά εάν σε μία σχέση, σε μια σχέση με το δικό σου Δεδομένο δεν εφαρμόζεται τίποτα από τα πιο πάνω και απλά προσπερνάς γεγονότα και καταστάσεις, αφήνοντας τα για μια μικρή αναφορά πιο μετά, πάντα κατά την δική μου ρεαλιστική άποψη, σημαίνει πως ΔΕΝ υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ προς το πρόσωπο του συγκεκριμένου ατόμου και/ή δεδομένου. Έχοντας την άποψη λοιπόν πως είναι αλληλένδετα, όταν και αφού δεν υπάρχει κανένας σεβασμός, οδηγούμαι στο συμπέρασμα πως η σχέση δεν είναι διόλου ειλικρινές, ενώ για ποιά αλληλοκατανόηση να αναφερθώ...

Το ζητούμενο είναι οι σχέσεις τέτοιας φύσεως να μην παραμελούνται για να αποφευχθεί το σύνηθες πλέον φαινόμενο του Δεδομένου.  Το αυτάκι μου έχει ακούσει διάφορα τελευτέως επί τούτου, για διάφορους ανθρώπους, φιλίες και καταστάσεις, που ενώ μετρούσαν χρόνια και χρόνια είχαν αρνητική κατάληξη. Και πραγματικά δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Στην τελική γιατί στ' αλήθεια συμβαίνει? Αλλάζουν οι άνθρωποι μεγαλώνοντας, οι χαρακτήρες μήπως? Όχι! Ίσως έτσι να ήταν πάντα, απλά ο καθένας βιώνοντας τα δικά του, αλλάζει τον τρόπο που χειρίζεται τις καταστάσεις. Τι γίνεται όμως με τα συναισθήματα? Γιατί αυτά δεν παύουν να υπάρχουν - Δυστυχώς δεν έχουμε  κουμπάκι να κλειδώσουμε και/ή να παγιδεύσουμε τα συναισθήματα μας. Ίσως με την κατάλληλη σωστή διαχείρηση των συναισθημάτων και όχι την πάταξη αυτών, ίσως (και τονίζω το ίσως) υπάρξει και η κατανόηση, η επεξεργασία, η ειλικρίνεια και ο τόσο περιζήτητος πλέον ΣΕΒΑΣΜΟΣ!!!

.....Θα 'ταν καλύτερα θαρρώ να βασιστούμε στον καιρό, που όλα τα σβήνει απαλά κι αγάλι αγάλι, κι αν ξεχαστούν καμιά φορά τα λόγια εκείνα τα βαριά, ίσως αγάπη μου να σμίξουμε και πάλι...Μα τώρα και προς το παρόν ανήκει πια στο παρελθόν...Θα' ταν καλύτερα θαρρώ, να βασιστούμε στον καιρό, που όλα τα σβήνει απαλά κι αγάλι αγάλι.....
Σας Ευχαριστώ,
Ο Ρεαλισμός σε όλο του το Μεγαλείο