Ο θεός να μας φυλάει από μάτι που κοιτάει πονηρά...

Φίλοι μου...Πρωινό Τρίτης και έχω εμπνεύσεις, πολλές εμπνεύσεις!!!

Για αρχή θα αναφερθώ σε κάτι που μου είχαν πει κάποτε...Μου το' χε πει 1 άνθρωπος που είναι για μένα πλέον της Οικογενείας...Κοριτσάκι μου πρόσεχε, εσύ μπορείς να έχεις τον δικό σου χαρακτήρα και να μην σε νοιάζει τι κάνει ο ένας και ο άλλος, όμως ο κόσμος εκεί έξω δεν είναι το ίδιο...

Κι όλο το σκέφτομαι, το ξανασκέφτομαι...Συμβαίνουν τόσα πολλά γύρω μου που πραγματικά δεν ξέρω τι να σκεφτώ...Έχω τόσα που με απασχολούν και άλλα τόσα που μοιράζονται οι δικοί μου άνθρωποι μαζί μου που πραγματικά τούτος ο εγκέφαλος δεν χωρεί τίποτε άλλο (θα μου πείτε τώρα ε και χέι αλλά τι να κάμουμε είναι αλήθεια!!).

Η έμπνευση της ημέρας είναι η ανάλυση της λέξης ΚΡΙΤΙΚΗ! Υπάρχουν διαφόρων μορφών κριτικές, υπάρχει η Θετική κριτική (επιδοκιμασία, επιβράβευση), η Αρνητική κριτική (αποδοκιμασία), η Κριτική προς τους άλλους, η Αυτοκριτική, η Κριτική στην καθημερινή ζωή, η Κριτική στο χώρο της τέχνης, η Κριτική στο χώρο της επιστήμης και η Κριτική στο χώρο της πολιτικής. Τι είναι όμως η κριτική? Κριτική έιναι η σύνθετη διανοητική λειτουργία και ικανότητα του ανθρώπου να εξετάζει σε βάθος την ουσία των πραγμάτων , να ελέγχει πρόσωπα , γεγονότα και καταστάσεις. Είναι απόλυτα κατανοητό πως αυτό έγκειται στην ανθρώπινη φύση δηλαδή.

Παρ' όλ' αυτά, στην Κυπριακή πραγματικότητα και ανθρώπινη φύση αυτό έχει καταντήσει αηδία (no offence to none)! Και γιατί εμείς εδώ τα ξέρουμε όλα, δεν υπάρχει καλύτερος από εμάς ενώ η κριτική για τους γύρω μας και/ή προς τους άλλους είναι το φόρτε μας! Δηλαδή ούτε να σκεφτείς να επιβραβεύσεις κάποιον (και δεν είμαι αυστηρή ούτε αδικώ κανέναν αλλά έτσι είναι - υπάρχουν ίσως και εξαιρέσεις που όμως είναι μετρημένες στα μακριά μου δάκτυλα!!), σίγουρα είναι πιο εύκολο και entertained να κριτικάρεις τους άλλους...Παρατηρείται λοιπόν τις περισσότερες φορές τάση/άσκηση κριτικής, α. κακοπροαίρετης κριτικής, που παίρνει τη μορφή της αποδοκιμασίας, της μόνιμης επίκρισης και του χλευασμού, ενώ σπάνια είναι επιδοκιμασία, β. αδυναμία άσκησης αντικειμενικής κριτικής ενώ το πιο σημαντικό και γ. αδιαφορία άσκησης αυτοκριτικής. Και οδηγούμαστε σε αυτά τα χάλια...

Αν σας έλεγα ότι εγώ δεν είμαι έτσι θα λέγατε ναι καλά...Να σας παραπέμψω λοιπόν στην παρ. 1η...Και συνεχίζοντας να σημειώσω ότι το δικό μου στοιχείο είναι η αυτοκριτική (σε συνδυασμό με την καχυποψία). Και όχι δεν είμαι σαν αυτούς που τώρα σχολιάζω ρεαλιστικά but it's a fact! Έχοντας λοιπόν πλήρη επίγνωση του τι γίνεται, άνθρωπος ο οποίος καλλιεργέι την αυτοκριτική, αφυπνίζει τη συνείδηση και έχει επίγνωση των αρνητικών του στοιχείων , με αποτέλεσμα αφενός να εισέρχεται σε μια διαδικασία αυτοβελτίωσης και αφετέρου να κατακτά τον αυτοέλεγχο και την αυτοπειθαρχία, επομένως και την εσωτερική του ελευθερία, οδηγώντας τον στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας του.

Τι όμως προκαλεί το φαινόμενο αυτό? Ποιά είναι τα αίτια που οδηγούν στην πικρόχολη κριτική? Μετά από έρευνα στο διαδίκτυο, παραθέτω τα πιο σημαντικά και σύνηθες  για μένα αίτια προς τάση κριτικής:
ΑΙΤΙΑ
1. Ελλιπής παιδεία ή παιδεία που διαμορφώνει άτομα μόνο για τις παραγωγικές διαδικασίες παρέχοντας ξεπερασμένες και εξειδικευμένες γνώσεις και εθίζει στην αποστήθιση και αδιαφορεί και για την ηθική θωράκιση των ατόμων και για την καλλιέργεια της κριτικής τους σκέψης.
2. Συμπλέγματα ανωτερότητας ή κατωτερότητας που στερούν την αμεροληψία και την αντικειμενικότητα.

3. Φθόνος, ζήλια και μικρόψυχα πάθη, που προκαλούν «τύφλωση» και επικεντρώνουν το ενδιαφέρον μόνο στα αρνητικά στοιχεία και αποσιωπώνται έτσι τα θετικά.

4. Η πραγματική αξία του κρινόμενου, που οδηγεί στα δύο παραπάνω αίτια.

5. Προσωπικά συμφέροντα, τα οποία σε συνδυασμό με το γενικότερο κλίμα συμφεροντολογίας, ιδιοτέλειας και ωφελιμισμού, παράγουν τέτοιου είδους συμπεριφορές, με πρόδηλους σκοπούς και προοπτικές.

6. Έλλειψη ανωτερότητας, θάρρους, ηθικού και ψυχικού σθένους, με παράλληλη κυριαρχία του εγωισμού, που δεν επιτρέπουν στο άτομο να ασκήσει αυτοκριτική.

Κλείνοντας απλά θέλω να εκφράσω την λύπη μου για αυτό που συμβαίνει...Σίγουρα δεν θα αλλάξουμε τον κόσμο και κανένα. Ακόμα αντηχεί στα αυτία μου η Αλεξίου, ο Θεός να μας φυλάει από μάτι που κοιτάει πονηρά...Διότι κακά τα ψέματα θέλοντας και μη επηρεάζεσαι (ειδικά αν πέρνεις τοις μετρητοίς τι σου λένε), κακώς βέβαια. Και απλά προβληματίζομαι, τόση παιδεία, τόσοι απόφοιτοι πανεπιστημίων, τόσοι άνθρωποι επιτυχημένοι...Τελικά το μόνο που μένει είναι το χαρτί και τίποτα άλλο...Αν δεν ξέρεις πως να συμπεριφερθείς, αν δεν αντιλαμβάνεσαι γύρω σου τι συμβαίνει (και να είσαι ρεαλιστής όσο κι αν δεν αρέσει) και το μόνο που εφαρμόζεις είναι η τάση κριτικής, λυπάμαι που το λέω αλλά έχεις χάσει το παιχνίδι! Και συνεχίζει η Αλεξίου, Πάντα γι' άλλα μιλάμε, Πάντα γι' Άλλους Μιλάμε...

http://www.youtube.com/watch?v=xGb0vTfbKR4

Βάλτο στα πόδια- πονάει πολύ, σε φτύνω, σε φιλώ- δεν σε πάω μα σ' αγαπώ...
Παράνοια- διάνοια- επιφάνεια, δάκρυα, καυτά μου δάκρυα...Μεγαλώνω θα πεί να 'ρχεται η ανατροπή...Οι καιροί να στη φέρνουν...

Ούφφφφφ, ησύχασα τώρα!

Σας Ευχαριστώ,
Ο Ρεαλισμός σε όλο του το Μεγαλείο