Το μέτρημα...
"Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη φιλίες και αγάπες που πήραν οι δρόμοι, κλεμμένοι, κρυμμένοι κρυφά δανεισμένοι τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί, φοβισμένοι δικοί μου και ξένοι, γλυκείς και θλιμμένοι σε σχέσεις σε σπίτια καλά κλειδωμένοι χαρούμενοι άσχετοι συνεπιβάτες καλλιτέχνες παιδιά με γραβάτες
εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι που δίνουν με μέτρο, που κάνουν σπατάλη αγάπες που έμοιαζαν που έχουν αξία και άλλες που ξέμειναν στην χειραψία φτωχοί που σερβίρουν τα έτοιμα, η λογική και όσοι ζουν με το αίσθημα, η λογική και όσοι ζουν με το αίσθημα και όσοι ζουν με το αίσθημα, φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα..."
Ξέρετε φίλοι μου, σήμερα έπρεπε να δώσω την παρουσία μου σ' ένα γεγονός (ήθελα και έπρεπε φυσικά)...Εκεί είδα παλιούς φίλους...
Μνήμες έρχονται και φεύγουν...τα συναισθήματα ανάμεικτα...σκέφτομαι (τα παρθενάκια σκαλίζουν το παραμικρό στο μυαλουδάκι τους)...τι ωραία που ήταν τότε...θυμάμαι τότε που ήμασταν παιδιά...αυθόρμητα γέλια, τρέλλες, εκδρομές, πρώτες εξομολογήσεις, πρώτες αγάπες, πρώτες συμβουλές...τι ωραία που περάσαμε...Σήμερα, μετά από 2 ολόκληρα χρόνια, συναντηθήκαμε (έστω και με τον τρόπο αυτό) στο ίδιο δωμάτιο...Ό,τι και αν έχει συμβεί, ό,τι και αν έχει διαδραματιστεί, πραγματικά δεν με νοιάζει...Είναι στιγμές που ενοχλείσαι...Αλλά αυτή καλώς ή κακώς είναι η φύση του ανθρώπου, χαρακτήρες διαφόρων τύπων που κανείς ποτέ δεν ξέρει πως θα εξελιχθεί...Ίσως απλά πρέπει να γίνει αυτό το κάτι για να ξεδιπλώσουν την μασκούλα τους...
Κι άν άλλαξαν οι φίλοι μας λιγάκι, αλλάξαμε και εμείς με την σειρά μας...Έχουμε ζήσει τόσα πολλά μαζί, στιγμές τόσο έντονες...Καφέδες, ψώνια, διαβάσματα, ανησυχίες, μεθύσια...
Ήταν ένα κρύο απόγευμα Δευτέρας...Βρέχει, στη φτωχογειτονιά...Είσαι μικρός και δεν χωράς τον αναστε- τον αναστεναγμό μου, τραγουδούσαμε κάποτε και γελούσαμε...
Καλή Δύναμη Φίλε μου!!!
Θα είστε πάντοτε στο μυαλό και στην σκέψη μου...Κακίες δεν χωράνε...Απλά μαθαίνεις...Και να θυμάστε αγαπημένοι μου πως ΧΡΩΜΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ, ΜΟΝΟ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΚΟΙΤΑΝΕ.....
Σας Ευχαριστώ,
Ο Ρεαλισμός σε όλο του το μεγαλείο
"Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη φιλίες και αγάπες που πήραν οι δρόμοι, κλεμμένοι, κρυμμένοι κρυφά δανεισμένοι τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί, φοβισμένοι δικοί μου και ξένοι, γλυκείς και θλιμμένοι σε σχέσεις σε σπίτια καλά κλειδωμένοι χαρούμενοι άσχετοι συνεπιβάτες καλλιτέχνες παιδιά με γραβάτες
εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι που δίνουν με μέτρο, που κάνουν σπατάλη αγάπες που έμοιαζαν που έχουν αξία και άλλες που ξέμειναν στην χειραψία φτωχοί που σερβίρουν τα έτοιμα, η λογική και όσοι ζουν με το αίσθημα, η λογική και όσοι ζουν με το αίσθημα και όσοι ζουν με το αίσθημα, φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα..."
Ξέρετε φίλοι μου, σήμερα έπρεπε να δώσω την παρουσία μου σ' ένα γεγονός (ήθελα και έπρεπε φυσικά)...Εκεί είδα παλιούς φίλους...
Μνήμες έρχονται και φεύγουν...τα συναισθήματα ανάμεικτα...σκέφτομαι (τα παρθενάκια σκαλίζουν το παραμικρό στο μυαλουδάκι τους)...τι ωραία που ήταν τότε...θυμάμαι τότε που ήμασταν παιδιά...αυθόρμητα γέλια, τρέλλες, εκδρομές, πρώτες εξομολογήσεις, πρώτες αγάπες, πρώτες συμβουλές...τι ωραία που περάσαμε...Σήμερα, μετά από 2 ολόκληρα χρόνια, συναντηθήκαμε (έστω και με τον τρόπο αυτό) στο ίδιο δωμάτιο...Ό,τι και αν έχει συμβεί, ό,τι και αν έχει διαδραματιστεί, πραγματικά δεν με νοιάζει...Είναι στιγμές που ενοχλείσαι...Αλλά αυτή καλώς ή κακώς είναι η φύση του ανθρώπου, χαρακτήρες διαφόρων τύπων που κανείς ποτέ δεν ξέρει πως θα εξελιχθεί...Ίσως απλά πρέπει να γίνει αυτό το κάτι για να ξεδιπλώσουν την μασκούλα τους...
Κι άν άλλαξαν οι φίλοι μας λιγάκι, αλλάξαμε και εμείς με την σειρά μας...Έχουμε ζήσει τόσα πολλά μαζί, στιγμές τόσο έντονες...Καφέδες, ψώνια, διαβάσματα, ανησυχίες, μεθύσια...
Ήταν ένα κρύο απόγευμα Δευτέρας...Βρέχει, στη φτωχογειτονιά...Είσαι μικρός και δεν χωράς τον αναστε- τον αναστεναγμό μου, τραγουδούσαμε κάποτε και γελούσαμε...
Καλή Δύναμη Φίλε μου!!!
Θα είστε πάντοτε στο μυαλό και στην σκέψη μου...Κακίες δεν χωράνε...Απλά μαθαίνεις...Και να θυμάστε αγαπημένοι μου πως ΧΡΩΜΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ, ΜΟΝΟ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΚΟΙΤΑΝΕ.....
Σας Ευχαριστώ,
Ο Ρεαλισμός σε όλο του το μεγαλείο
No comments:
Post a Comment