Καλοσύνη σου που με θυμήθηκες, καλοσύνη...
"My friends there are no friends" - είπεν η Μαντμαζέλλ Κοκό (Сhanel).
Έφτασα στα 20 και κάτι μου λοιπόν να κλείσω 1 από τους πιο σημαντικούς κύκλους της ζωής μου. Τωρά θα λέτε τι λαίεις κορούα μου, ακόμα 20+ είσαι! Και όμως, τολμώ να τον χαρακτηρίσω ως σημαντικό κύκλο της ζωής μου - εφάμε ψουμί και ελιά που λένε και στα χωριά!
Ξέρεις, δίνουμε σε κάποιον άνθρωπο τον χαρακτηρισμό "δικός μας" επειδή απλά βρίσκεται στην ζωή μας γιατί 1. με τα μάτια μιλάμε εμείς, 2.τον αφήνουμε και θέλουμε εμείς να είναι στην ζωή μας επειδή έχει το κάτι που σε συμπληρώνει και 3. γνωρίζει πράγματα που είναι αναμενόμενο να μοιράζεσαι με κάποιον δικό σου, είτε αυτό είναι χαρά είτε είναι προβληματισμός είτε είναι κάτι δυσάρεστο.
...Οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολα και στις κακές στιγμές, οι κολλητοί στα εύκολα και μόνο στις χαρές...Ακούγοντας τούτο το τραγούδι την πρώτη φορά είπα αα γεια σου ρε Πάριε, όλη η αλήθεια σε 2 προτάσεις. Ένας άνθρωπος με τον οποίο πέρασες μέρχι στιγμής σχεδόν τα πάντα; εφηβεία, σχολικό διάβασμα, πρώτους έρωτες σε Γυμνάσιο και Λύκειο, φοιτητικά χρόνια, φοιτητική ζωή (όση κι αν είχες αν σκεφτείς ότι δεν σπούδαζες Ελλάδα), εξετάσεις πανεπιστήμιου, ίδιες παρέες, ατελίωτους καφέδες (τούτο το Στάρμπακς πρέπει να μας κάμει Gold Card!)...Περάσαμε όμορφες στιγμές, απλά επειδή ήσουν ο δικός μου άνθρωπος, η δική μου φίλη...
Ως άνθρωπος, ακούω, βλέπω αλλά δεν μιλώ...Είναι αυτό που λένε τα κρατώ μέσα μου - δεν αφήνω καρφίτσα να ππέσει που λένε μεν, δεν σχολιάζω δε...Για άλλους ίσως αυτό να θεωρείτε ψύχρα και απόμακρος...Για τα δικά μου τα μυαλά όμως, αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό, αφού δεν χρειάζεται να δημιουργώ καταστάσεις ρε εσύ φίλε, έτσι ήσουν, έτσι θα'σαι και δεν πρόκειται να αλλάξει!
Γιατί όμως σαλαβατώ και τα λαίω τούτα? Είχα και εγώ 1 θεωρητικά δικό μου άνθρωπο (εξαιρούντε γονείς και αδέλφια που εννοείται εν πάντα τζιαμέ)...Που λέτε, ναι θεωρητικά, επειδή βλέπεις την κολοσυρμαθκιά της κουφής!!! Βλέπεις, ακούεις και κρίνεις...Άμαν περνάς καλά, εν χρειάζεται μάναμου να κάμνεις θέμα με γιατί και διότι! Κρύψε να περάσουμε...
Σε κάποια φάση όμως τούτο κουράζει...Αν και στην προκειμένη περίπτωση το μοναδικό μου φταίξιμο αναγνωρίζω πως είναι το γεγονός ότι δεν εμίλησα (πάλε) και απλά απομακρύνθηκα και εφτάσαμε στο σημείο τούτο (ούτε ο Βαλεντίνος μου να ήταν!). Μιλάς όμως μια φορά και λαίεις όπα ρε φίλε, ή είμαι φίλος / δικός σου άνθρωπος (όπως θέλετε πείτε το) ή όχι. Περνά ο καιρός, αλλάζει για λίγους μήνες και μετά τσουκ ξεκινούμε πάλε.
Είναι κάποια πράγματα must που πρακτικά 1 φίλη / 1 φίλος σίγουρα πρέπει να ξέρει. Και εννοείται όχι από περιέργεια αλλά ούτε και για ρηπόρτινγκ χρυσή μου, αλλά είναι issues που είναι μάστ ως φίλος/φίλη να γνωρίζω. Και όχι δεν το παίζω εξιλαστήριο θύμα αλλά άτε αφού έχω δίκαιο (αντικειμενικά πάντα) - είμαι τέτοιος άνθρωπος που άμαν έχω άδικο εν να το πω σιορ, έντζε κκελλέ του ανθρώπου!!!!
Όπως και να έχει...Απλά μετά από τόσα παγώνεις...Και το χειρότερο είναι η ειρωνία - ιστορικές στιγμές θα ζούσαμε αν για μια φορά δεν ειρωνευόσουν...Μια φορά θα ήταν καλό να μπορούσαμε να συνεννοηθούμε ως φυσιολογικοί άνθρωποι...Τούτη η ειρωνία απλά δεν υποφέρεται...Εσύ όμως ήσουν ο δικός μου φιλικός άνθρωπος...Και απλά προσπερνάς...Εγώ όμως το ξέρω πως πλέον δεν υπάρχουν ισορροπίες - ίσως και ο λόγος στην τελική που άλλαξαν όλα να είναι τούτος...Έτσι τώρα βλέπεις και εσύ πως θα ήταν τα πράγματα από πολύ καιρό πρίν...Γιατί ίσως φίλος/φίλη να μπορούσε να χαρακτηρισθεί και ως bro/sis...Με έτσι αντιδράσεις και συμπεριφορές όμως, συμπεριφέρεσαι και εσύ ανάλογα...Έχω και εγώ να κάμω κάτι...Απομακρύνεσαι, ακούγεται εύκολο από την μια, δύσκολα εφαρμόζεται από την άλλη...
Εσύ όμως είσαι εσύ...Τουλάχιστον ας κρατήσουμε τα βασικά, ας λέμε τα νέα μας, έστω και γενικά...Δική μου επιλογή μια φορά δεν ήταν, απλά εσύ είσαι αυτός/αυτή και δεν αλλάζει!
Αλίμονο να εφτάσαμε στο σημείο να λέμε και ευχαριστώ ρε φίλε/φίλη που μας θυμήθηκες...Κάτι ήξερε τελικά η Κοκό - που να λέμε και την αλήθεια είναι θεά!!!
Και για το κλέισιμο παραθέτω πιο κάτω το τραγούδι "Οι φίλοι":
http://www.youtube.com/watch?v=V1myamtMAMQ
Ευχαριστώ,
Ο Ρεαλισμός σε όλο του το μεγαλείο
"My friends there are no friends" - είπεν η Μαντμαζέλλ Κοκό (Сhanel).
Έφτασα στα 20 και κάτι μου λοιπόν να κλείσω 1 από τους πιο σημαντικούς κύκλους της ζωής μου. Τωρά θα λέτε τι λαίεις κορούα μου, ακόμα 20+ είσαι! Και όμως, τολμώ να τον χαρακτηρίσω ως σημαντικό κύκλο της ζωής μου - εφάμε ψουμί και ελιά που λένε και στα χωριά!
Ξέρεις, δίνουμε σε κάποιον άνθρωπο τον χαρακτηρισμό "δικός μας" επειδή απλά βρίσκεται στην ζωή μας γιατί 1. με τα μάτια μιλάμε εμείς, 2.τον αφήνουμε και θέλουμε εμείς να είναι στην ζωή μας επειδή έχει το κάτι που σε συμπληρώνει και 3. γνωρίζει πράγματα που είναι αναμενόμενο να μοιράζεσαι με κάποιον δικό σου, είτε αυτό είναι χαρά είτε είναι προβληματισμός είτε είναι κάτι δυσάρεστο.
...Οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολα και στις κακές στιγμές, οι κολλητοί στα εύκολα και μόνο στις χαρές...Ακούγοντας τούτο το τραγούδι την πρώτη φορά είπα αα γεια σου ρε Πάριε, όλη η αλήθεια σε 2 προτάσεις. Ένας άνθρωπος με τον οποίο πέρασες μέρχι στιγμής σχεδόν τα πάντα; εφηβεία, σχολικό διάβασμα, πρώτους έρωτες σε Γυμνάσιο και Λύκειο, φοιτητικά χρόνια, φοιτητική ζωή (όση κι αν είχες αν σκεφτείς ότι δεν σπούδαζες Ελλάδα), εξετάσεις πανεπιστήμιου, ίδιες παρέες, ατελίωτους καφέδες (τούτο το Στάρμπακς πρέπει να μας κάμει Gold Card!)...Περάσαμε όμορφες στιγμές, απλά επειδή ήσουν ο δικός μου άνθρωπος, η δική μου φίλη...
Ως άνθρωπος, ακούω, βλέπω αλλά δεν μιλώ...Είναι αυτό που λένε τα κρατώ μέσα μου - δεν αφήνω καρφίτσα να ππέσει που λένε μεν, δεν σχολιάζω δε...Για άλλους ίσως αυτό να θεωρείτε ψύχρα και απόμακρος...Για τα δικά μου τα μυαλά όμως, αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό, αφού δεν χρειάζεται να δημιουργώ καταστάσεις ρε εσύ φίλε, έτσι ήσουν, έτσι θα'σαι και δεν πρόκειται να αλλάξει!
Γιατί όμως σαλαβατώ και τα λαίω τούτα? Είχα και εγώ 1 θεωρητικά δικό μου άνθρωπο (εξαιρούντε γονείς και αδέλφια που εννοείται εν πάντα τζιαμέ)...Που λέτε, ναι θεωρητικά, επειδή βλέπεις την κολοσυρμαθκιά της κουφής!!! Βλέπεις, ακούεις και κρίνεις...Άμαν περνάς καλά, εν χρειάζεται μάναμου να κάμνεις θέμα με γιατί και διότι! Κρύψε να περάσουμε...
Σε κάποια φάση όμως τούτο κουράζει...Αν και στην προκειμένη περίπτωση το μοναδικό μου φταίξιμο αναγνωρίζω πως είναι το γεγονός ότι δεν εμίλησα (πάλε) και απλά απομακρύνθηκα και εφτάσαμε στο σημείο τούτο (ούτε ο Βαλεντίνος μου να ήταν!). Μιλάς όμως μια φορά και λαίεις όπα ρε φίλε, ή είμαι φίλος / δικός σου άνθρωπος (όπως θέλετε πείτε το) ή όχι. Περνά ο καιρός, αλλάζει για λίγους μήνες και μετά τσουκ ξεκινούμε πάλε.
Είναι κάποια πράγματα must που πρακτικά 1 φίλη / 1 φίλος σίγουρα πρέπει να ξέρει. Και εννοείται όχι από περιέργεια αλλά ούτε και για ρηπόρτινγκ χρυσή μου, αλλά είναι issues που είναι μάστ ως φίλος/φίλη να γνωρίζω. Και όχι δεν το παίζω εξιλαστήριο θύμα αλλά άτε αφού έχω δίκαιο (αντικειμενικά πάντα) - είμαι τέτοιος άνθρωπος που άμαν έχω άδικο εν να το πω σιορ, έντζε κκελλέ του ανθρώπου!!!!
Όπως και να έχει...Απλά μετά από τόσα παγώνεις...Και το χειρότερο είναι η ειρωνία - ιστορικές στιγμές θα ζούσαμε αν για μια φορά δεν ειρωνευόσουν...Μια φορά θα ήταν καλό να μπορούσαμε να συνεννοηθούμε ως φυσιολογικοί άνθρωποι...Τούτη η ειρωνία απλά δεν υποφέρεται...Εσύ όμως ήσουν ο δικός μου φιλικός άνθρωπος...Και απλά προσπερνάς...Εγώ όμως το ξέρω πως πλέον δεν υπάρχουν ισορροπίες - ίσως και ο λόγος στην τελική που άλλαξαν όλα να είναι τούτος...Έτσι τώρα βλέπεις και εσύ πως θα ήταν τα πράγματα από πολύ καιρό πρίν...Γιατί ίσως φίλος/φίλη να μπορούσε να χαρακτηρισθεί και ως bro/sis...Με έτσι αντιδράσεις και συμπεριφορές όμως, συμπεριφέρεσαι και εσύ ανάλογα...Έχω και εγώ να κάμω κάτι...Απομακρύνεσαι, ακούγεται εύκολο από την μια, δύσκολα εφαρμόζεται από την άλλη...
Εσύ όμως είσαι εσύ...Τουλάχιστον ας κρατήσουμε τα βασικά, ας λέμε τα νέα μας, έστω και γενικά...Δική μου επιλογή μια φορά δεν ήταν, απλά εσύ είσαι αυτός/αυτή και δεν αλλάζει!
Αλίμονο να εφτάσαμε στο σημείο να λέμε και ευχαριστώ ρε φίλε/φίλη που μας θυμήθηκες...Κάτι ήξερε τελικά η Κοκό - που να λέμε και την αλήθεια είναι θεά!!!
Και για το κλέισιμο παραθέτω πιο κάτω το τραγούδι "Οι φίλοι":
http://www.youtube.com/watch?v=V1myamtMAMQ
Ευχαριστώ,
Ο Ρεαλισμός σε όλο του το μεγαλείο
No comments:
Post a Comment